دامن سیاه شب همه جاراگرفته بود.آنقدربه آسمان صاف وزلال و،به ستاره های دیدنی اش نگاه کردم ،که پاسی ازشب گذشت.ماه سرطان به پایان می رسید. نمازصبح راکه خواندم ،ازشدت سرما خودرازیرپتوقایم کردم .

دامن شب کاملا جمع شد.خودرابربالای بام رساندم ،به قله کوه نگاه کردم ،گوسفند سپید بزرگی رامی ماند،پُرپشت وچاق اما نه،ابری بودکه بر پُشت کوه لَم داده بود.

برفرازش آسمان آبی ،منظره خیال انگیزی راتشکیل داده ،غم واندوه راازدل می زدود.

گندم های خوش رنگِ سبزمرابسویش دعوت کرد.هواآنقدرسردبودکه به خودمی لرزیدم .

وقتی درکنارش نشستم تا ازنزدیک تماشایش کنم ،عرق برسروصورتش نشسته بود،انگارکه ازحمام داغ بیرون آمده اند.عرق نبودهمان شبنم صبح گاهی بود که برگونه هایش خودنمائی می کرد.

سالها بودکه آنجانرفته بودم .همه چیزش برایم تازگی داشت .برسِرزمین ها که راه می رفتم ،تمام تلاشم براین بودکه گلی زیرپایم قرارنگیرد.

محوتماشای گل ها شده بودم .به تپه های بالاترکه رسیدم ،دیدم گل های رنگارنگ ازسیمای طبیعت ،جشن زیبائی رابه نمایش گذاشته ،تلفیق رنگ ها وچینش بی نظیرش گوشه ای ازهنرتدوین کننده راحکایت می کرد.

نسیم طراوت بخش ،حرکت زیبائی رارهبری می کرد.آهنگ آرام بخش وسرورآفرین هرچندلحظه یک بار،توسط پرنده هاپخش می شد.

پیام خاصی راالقاء می کردکه بردرون خودنگر،هیچ گاه فطرتت راخدشه دارمکن و،ندای فطرت خویش رالبیک گو.           

                                   ای بهترین ماه ها ازحضــــرت مـــــولا بگو

                                   ای مسجدکوفه ازهمســــــــرزهـــــــــرا بگو  

                                    برگوچگونه آن رادمــــــــــرد، درسجــده گا

                                    درخون خودغلطید،از"فزت"ی مــــــولابگو

                                   ای شب زانبان علــــــی آنچه بدیدی یکجابگو

                                   ای شهرکوفه ازقدم های علی ازرفتن مولابگو

                                   ای خاک برگوچگونه جسم علـــی دربرگرفتی

                                   ازآن شب تاریک وازتشییع پیــــکر مــولابگو