بعثت ثمره ی زحمات سالیان متمادی کودکی است که دراوج سربلندی وکمال رسیده وشمع وجودش ازخاک تاافلاک نوازشگرخاکیان وافلاکیان گردیده است .

هرقدمش مسیری رافراروی مردم بازکرده که تحفه اش، سعادت می باشد.

چنان پاک پاکیزه ایام راسپری نموده که  حتی آنانی که برخونش تشنه بودند درراه تراشیدن عیب عاجزگشته بودند .

چهل سال بودکه اورامی شناختندوبه رای اومطیع بوده ،گردن می نهادند.

کسانی که درآئینه صداقتش زشتی خویش رامی دیدند ،کوچکش دانسته یتیم می خواندند.

شلاق نیکی اش ستم پیشگان رابه توبه نصوح دعوت می نمود.

امانتش خیانت گران رادربین مردم رسوامی ساخت .

نگاهش پیغام ازتحولی می دادکه برای همیشه لازم بود.

درخشش نوری لازم بودتا برلشکرتاریکی یورش برده نابودش سازد.

آفتابی ازحرادرخشیدن گرفت وفضای تاریک مکه مکیان راروشن ساخت.کم کم بالاآمدوبالاترتا تمام گیتی راپرازروشنائی کرد.

فرشته نجات، به تفسیر عملی جاءالحق وزهق الباطل نشست ودرپرتوآیات والطاف حضرت سبحان مدال عبد الهی رابرسینه آویخت تاهمگان اززیر یوغ شیطان درآمده وبندگی خدارانمایند.

شناخت شخصيت آن‌كه در آيات پرجاذبه‌اي وحي، اسوة حسنه و صاحب خُلق عظيم معرفي گرديده است؛ در اين زمان بسيار با اهميت، مفيد و مسرّت بخش است.  مسرّت بخش‌تر اين‌كه از زاويه‌اي ديد و دريچه‌ي معرفت اشعار مولانا باشد. كسي‌كه از هر سوي، به شناساندن شخصيت بزرگ و صاحب معجزه‌اي ماندگار پرداخته است.

پرواز دٌردانه‌اي را، در آئينه شعرش انعكاس مي‌دهدكه يتيمش مي‌خواندند. يگانه نوري را كه از ظلمت‌كده‌ي مكه مي‌درخشيد، شعاع نورش را كه از خاك تا افلاك بي‌مانند است به تصوير مي‌كشد. كسي‌راكه روشنايي وجودش تمام قرون و اعصار را درنورديده است معرفي مي‌دارد. همان‌كه ابولهب‌هاي امروزي، ابوجهل‌هاي فاقد درك و ديد با انگشت مي‌خواهند آن خورشيد را مخفي بدارند.