بزرگترین مظهردلسوزی،مهربانی،محبت؛ونامهربانی،دشمنی وبی علاقگی به سرنوشت انسان درقالب حکومت ونوع نظام حاکم در کشورهای جهان تبلور می یابد.

اگر درکارحکومت ها ونظامهای حاکم خدمت رسانی،دستگیری ازمردم،فراهم نمودن زمینه کاروامرارمعاش،تأمین امنیت،ساخت وسازوایجادکارخانه های تولیدی وصنعتی و... دیده می شود؛خود بهترین وسیله و زمینه مساعدیست که بارضایت مندی مردم وملت تداوم و استمرار نظامهای حاکم فراهم می گردد.

به عبارت دیگر:اگرحکومت و نظام کاری به علایق و رویکرد رفتاری مردم نداشته باشد و بابی توجهی نسبت به نوع سلیقه ها و خواست مردم به هر نوع نگرش،خواست و سلیقه آنها به ظاهر احترام نشان می دهند،اتخاذ چنین سیاستی روح واساس تفکر دستگاه حکومت را به نمایش می گذارد. این بزرگترین تابلوی نامرئی هست که ساختار حکومت ونظام ها رابه تصویر می کشد.

کاری به بدی وزشتی رفتار وخواسته ها وتمایلات وسلیقه های مردم ندارند.اگردید مردم و اکثریت جامعه خواهان آزادی بی قید وشرط وروابط مختلط زن ومرد و دختروپسر دراماکن عمومی و ادارات دولتی هستند، به این خواسته ها تن می دهند تا از طریق جلب رضایت عمومی تداوم حکومت تأمین شود. و اگر مشادهده کردکه مردم کم کم خواهان هم جنس گرایی هستند باز درصدد تصویب وتدوین قانونی برمی خیزندکه به این خواسته به بهانه رأی اکثریت جنبه قانونی دهد.صلاح وسعادت افراد و جامعه ومنفعت حقیقی برای شان معیارنیست تا ازچنین خواسته های مضرومعارض باسعادت وامنیت خانواده ها و زندگی شان جلوگیری بعمل آورند.چون قلم های شان ازجوهرمحبت،مهربانی و دلسوزی خالی است.مشاهده این رنگ برروی دفتر زندگی جامعه معنا ندارد،مثل این می ماند که جمعی رادرشب تاردرون خانه ای جای دهندکه اصلا برق کشی نشده بگوئیم چرا لامپ ها خاموش است؟!

تنها دین اسلام است که در تمامی دستورات وقوانینش با درنظرداشت مصلحت و مفسده واقعی و درنظرداشت سعادت بشرنهایت دلسوزی و محبت را منظور داشته و پاسدار آنست.زیرا ازنظام ارزشی ثابت وغیر قابل تغییری برخوردارمی باشد و از ارزشهای سعادت آفرین با نهایت رأفت و رحمت حراست می نماید.این خود بیانگر عجین بودن قوانین اسلام با سرشت بشر را می رساند.

و تفاوت حکومت های سکولارونظامهای دموکراسی رایج جهان وحکومت اسلامی درهمین امر نهفته است.درنظامهای غیر اسلامی خواسته ها وتقاضاها و رویکردهای مردم بدون قیدوشرط براساس ومعیار رأی اکثریت برآورده می شودچون دلسوزی نیست تا دلسوزانه خواسته ها اجرا وجهت داده شود.

اما درنظام اسلامی و مجموعه دستوراتش با معیار مصلحت وسعادت وکمال انسانی خواسته ها سنجیده شده و برآورده می گردد. واین معنای جوهره دلسوزی ومهرورزیست به مردم که پیامبرگرامی اسلام حتی بعد مرگش هم نگران سرنوشت جامعه انسانی بود درفکرامتش.تااینکه آیه ی : ولسوف یعطیک ربک فترضی پیامبر را آرامش داد. و امام حسین (ع)با احیای امربمعروف ونهی ازمنکروبیان اریدان آمرباالمعروف وانهی عن المنکر،درمقابل خواسته های نامشروع وخلاف مصلحت و رأی اکثریت نا صواب علم مقاومت را بر افراشت وخط بطلان بارنگ سرخ شهادت براندیشه های دروغین کشید ومحبت ودلسوزی واقعی را برلب جام شهدت نشاندوشهد شیرینش را سرکشید و انسانها را به تعقل وا داشت تا از سبیل نجات فاصله نگیرند و باخودشناسی ازلشکر گمراهی و جهالت ها دورشوند،باکشتی نجات حسین(ع)سبیل نجات را بپیمایند. چراکه این درس علی (ع) است که داده بود و حسین (ع) باید آن را تکرار ومعنا می کرد: من لم یعرف نفسه بعد عن سبیل النجاة وخبط فی الضلال والجهالات. 

  

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پر دوست

کنج هر دیوارش

دوستهایم بنشینند آرام

گل بگو گل بشنو

 

هرکسی می خواهد

وارد خانه پر عشق و صفایم گردد

یک سبد بوی گل سرخ

به من هدیه کند

شرط وارد گشتن

شست و شوی دلهاست

شرط آن داشتن

یک دل بی رنگ و ریاست

بر درش برگ گلی می کوبم 

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار

خانه ی ما اینجاست

تا که سهراب نپرسد دیگر

"خانه دوست کجاست؟ «(فريدون مشيري)

آیا کسی دربین مسؤلین هست که این سه هدف را داشته باشد: 1.مبارزه بادروغ گویی 2. مبارزه با فقر 3. مبارزه باتبعیض. آیا جای این گونه افراد در جامعه خالی نیست؟ برای رسیدن کشور به چنین تفکری چه باید کرد؟خواهیدگفت که بی کاری این سؤالات را می پرسی؟!! اما ببین که می شود دنبال چنین افرادی بودچگونه درعصری که جز فقر و دروغ و تبعیض چیزی دیده نمی شوداین پرسش را نداشت؟ خوب....